@vvoorded volgen
Sabina Lukovic - De creatieve eenzaamheid

De creatieve eenzaamheid

Mijn concentratieboog na een heftig potje seks bestaat uit exact twee minuten. Dit constateer ik wanneer mijn gedachten afdwalen, als ik noodgedwongen luister naar zijn onafgewerkte verhalen, terwijl zijn borst meegeeft in het licht van zijn telefoon. Hij is vierkant en heeft hele mannelijke vormen met hier en daar een verdwaald plukje haar op het jonge lichaam van een toch volwassen kerel. Hij is een prima blondje en een leuke vangst. We delen dezelfde interesses, maar ik vind hem gewoon het allerleukst als hij zijn mond houdt.

Het kostte mij niet belachelijk veel moeite hem het bed in te praten. Vanavond dronken wij biertjes en ik verkocht hem niet eens mijn leukste grapjes. Daarnaast deelt hij graag zijn liefde, is hij alles behalve moeilijk en vult hij zijn nachten met een zoektocht naar een zekere bevestiging met behulp van verschillende posities in verschillende vrouwen. Nog nooit heb ik zoveel van puzzelen gehouden.

Ik trek mijn blote benen tegen mijn naakte borsten terwijl bij hem zijn lichte narcisme opspeelt met het citeren van zijn eigen quotes. Ik wil niet naar hem luisteren. Mijn schaamlippen voelen alsof ik gepenetreerd word met schuurpapier. Laat me je alsjeblieft maar pijpen denk ik. Verstrengeld in zijn armen zou ik uren naar afleveringen van Game of Thrones kijken als het moet. Het puberale gekeuvel van een man zonder humor is echter het laatste waar ik mijn avond aan zou willen besteden. De nagellak van mijn teennagels past precies bij de kleur van zijn bed en ik droom weg.

Uit gemakzucht lach ik lief, fluister dat ik hem bewonder. Natuurlijk is dat niet waar, ik laat leegte door hem opvullen en dat weet hij ook. Ik verloor mijzelf compleet in de ordinaire zoensessie en zijn brutale pink tussen mijn billen, want voor anaal ben ik absoluut niet te porren. Toch accepteerde ik dit gebaar als iets wat voor mij vernieuwend mocht zijn.  En hoewel de passie nog geen uur geleden hoogtij vierde, hij mijn huid beurs kneep met zijn grove vingers en hij mijn tepels bespeelde als een componist met schijt aan partituur, valt hij nu met zijn rug naar mij toe gekeerd in slaap.

Ik laat mijn ogen de vrije loop. Zijn studentenkamer is kleurrijk en heeft mooie openslaande deuren naar een groot balkon dat uitkijkt op een gigantische speeltuin. Zijn muren zijn beplakt met leuke posters en anekdotes. In de harmonie van zijn ademhaling kan ik hem leren kennen. Maar ik bedank. Net als hij boeit het me allemaal gewoonweg niets. Morgen is er een nieuwe dag, en in mijn plaats zal zijn bed waarschijnlijk gevuld worden door een ander meisje met nog minder interesse. De kunstenaar lijdt een eenzaam bestaan. Hij neukt nu eenmaal beter dan hij kan schrijven.

Geschreven door: Sabina Lukovic
Illustratie door: Josse Blase

Sabina Lukovic is schrijver. Ze schrijft artikelen en columns voor Young Critics. Met haar verhalen is ze regelmatig te zien en te horen op verschillende schrijverspodia. Op o.a. ‘Notes of a Dirty Old Man’ en ‘Woorden Worden Zinnen’ greep ze de microfoon en veroverde de avond. Met De creatieve eenzaamheid schrijft ze haar eerste verhaal voor Verhaaltje voor de Dorst!