@vvoorded volgen
Megan van Kessel - De niet meer bekende Nederlander die actie ondernam

De niet meer bekende Nederlander die actie ondernam

Steph Vlaams wil seks. Eenvoudig noodzakelijk zoals een flipperkast bal die langs twee flipperkast flippers het zwarte gat in moet.
‘Heb je legitimatie bij je?’
De man achter de toonbank staart naar zijn computerscherm. Het voelt bijna beledigend voor Steph wanneer iemand hem niet meer herkent.

Op weg naar de verhuurcrèche naast het station werd Steph, ondanks dat hij zijn bekende onbekendheidspet draagt, door niemand aangekeken. Ook heeft hij de afgelopen reeks zondagen niet één keer met de nooit eerder gebruikte hockeystick in de hand in zijn deuropening gestaan, wachtend… Tot het meisje begreep dat hij echt moest gaan sporten.

‘Alstublieft’ Steph geeft de baliemedewerker zijn paspoort en kijkt door het raam naar de kinderen. Hij zal de vrouwen eerst laten zien dat hij een goede vader is, dan komt de seks vanzelf wel. Een paar foto’s met die kleine op Facebook zetten, even de Zeedijk aflopen met het huurkind in de nek, naar de kinderafdeling van de H&M…
Hij heeft zin om de geïnteresseerde op zijn keukentafel te leggen, de vingers diep in haar kut te stoppen en zijn trucs toe te passen. Voelen hoe nat ze wordt van zijn verfijnde technieken en haar te laten spartelen als een vis in een boodschappentas.

De kinderen zitten met gebogen ruggen voor zich uit te staren. Misschien heeft hij vandaag nog geluk. Een meisje heeft een snottebel op haar bovenlip, dat wil Steph niet. Zijn lustgenot mag het kind niet vies vinden. De vrouwen om hem heen worden steeds arroganter. Ze hoeven niet meer zo nodig indruk op hem te maken, ze hebben eerder een beetje medelijden wanneer ze naar de rimpels in het witte gebied rondom zijn ogen kijken. Steph weet heel goed dat hij nooit voor een bepaalde omroep had moeten gaan presenteren. Dat heeft ook zijn relatie met Rita verpest, ze schaamde zich voor hem. Misschien was zijn move richting Katja Schuurman ook iets te onflatteus geweest.
‘Zo Steph Vlaams, Stephan neem ik aan?’
De baliemedewerker heeft hem nog niet een keer aangekeken.
‘Nee Steph’ zegt Steph.
‘Wil je een kind voor het weekend of voor één dag?’ De baliemedewerker trekt aan de hendel van zijn bureaustoel en zakt wat lager. Steph bekijkt met teruggetrokken kin de prijslijst op de toonbank, achter hem zucht iemand.

‘Weekendtarief 275,- Retourneren zondagavond voor 17.00.’

‘Ehhh ja, hoe kan dat dan, ‘een weekendkind’?’ vraagt Steph. Hij glimlacht en vraagt zich af of hij van dit geld niet beter naar de hoeren kan gaan. Hij heeft nog nooit een hoer geneukt.
‘Sommige ouders werken in de weekenden.’
De baliemedewerker knijpt een drankkartonnetje fijn.
‘Wat voor soort kinderen hebben jullie?’ vraagt Steph.
‘Noem maar het maar op!’
Hij draait een halve slag en kijkt met Steph mee door het raam.
‘We hebben Elton,’ zegt hij. ‘Dat is het zoontje van twee clubeigenaren. Elton is hier de meeste weekenden. De ouders verhuren hem ook niet voor het geld. Volgens mij is er niet echt een trouwe babysitter in hun vriendengroep.’
Wanneer de baliemedewerker ‘trouwe’ uitspreekt, knipoogt hij naar Steph. Steph knikt begripvol.‘En, eh, we hebben de meeste weekenden ook Said, die is wel pas drie jaar, dus dan krijg je misschien nog een begeleider mee. Zijn ouders hebben een camping in Hengelo.’ Steph en de baliemedewerker kijken naar Said, die probeert in de hoek van de ruimte een triangel over zijn hoofd te trekken.
‘Oh nee, Assen! Hengelo, hoe kom ik daar nou bij. En dan is er nog Bianca, haar ouders willen vaak gewoon een weekendje rust.’
Bianca heeft een snottebel, die wil ik dus beslist niet, denkt Steph.
‘Ik weet het ook allemaal niet. Ben van de administratie.’
De baliemedewerker krabt over zijn pezige onderarm die nergens aangeraakt wordt door zijn t-shirtrand.
‘Nee doe maar voor één dag,’ besluit Steph. ‘Ik heb ook geen bed voor het kind.’

‘Maar Bianca is ook een lekker kind hoor.’
Steph loopt verder achter de zorg-eigenaresse aan langs de kinderboxen.
‘Het gaat op leeftijd en geslacht, links de jongens en rechts de meisjes.’
Het paardenstaartje van de zorg-eigenaresse houdt Steph zijn aandacht vast. De lucht is er als de inhoud van een koelbox aan het eind van een vakantie.
‘Meestal adviseer ik de huurders gewoon om op hun instinct af te gaan, doe je het voor één dag?’ vraagt ze.
‘Ja.’
‘Oké, en heb je al plannen, of wil je gewoon lekker de spontane papa uithangen?’
De zorg-eigenaresse is gestopt bij de box van zesjarigen.
‘Dat laatste.’
Ze opent de poort die tot haar heup komt en stapt met de map onder haar arm de box in.
‘Kom maar binnen, dan kun je een beetje wennen.’ zegt ze tegen Steph.
Hij stapt de box in en kijkt naar ze.
‘De meeste slapen nu.’
Saai, denkt Steph. Misschien kan hij het kind dan beter naast de open haard van zijn zus leggen, denkt hij, en wat foto’s maken, voor op Facebook. Dan hoeft hij er ook niet mee naar de Zeedijk op zaterdag. Dan lijkt het op de foto alsof ze er al een hele dag op hebben zitten.

‘Kunnen ze al praten?’ vraagt hij.
‘Ja hoor, kijk maar: Peter, wordt eens wakker Peter, hoe doet een koe?’
‘Boe,’ zegt Peter.
Dat is een verwend kind, denkt Steph, die moet ik niet. Misschien moet ik een schattig kind nemen. Iets met donker haar en twee staartjes. ‘Hebben jullie ook schattige kinderen?’
De zorg-eigenaresse knijpt haar ogen samen,
‘Je bedoelt kinderen die moeilijke woorden niet foutloos kunnen uitspreken? Of bedoel je kinderen die de hele tijd je hand vastpakken omdat ze een beetje bang zijn? Dus meer het fysiek schattige of wil je het mentaal schattige?’
Er plakt een haar aan de zorg-eigenaresse haar lippen. Steph begrijpt niet wat de zorg-eigenaresse zegt en kijkt naar de haar die steeds natter wordt. Hij heeft het heet en zijn voeten jeuken. Hij heeft zijn ademhaling nauwelijks onder controle waardoor er telkens een hoge piep uit zijn neus komt. Hij vraagt zich af of de zorg-eigenaresse dit ook kan horen.

Vinden vrouwen van onder de dertig mannen met een kind wel zo aantrekkelijk? Denkt hij ineens. Willen vrouwen niet liever een maagdelijke vader voor hun toekomstige kinderen? Of een wijze vader voor hun al bestaande kinderen? De angst of hij niet ergens blind in is gestapt, schiet door zijn keel. Een stap dichterbij zijn waardeloze toekomst waarin hij zich eigenlijk al bevindt. Hij betrapt zichzelf erop dat zijn domme kant slim genoeg is om zijn slimme kant te onderscheppen, want zo slim is het niet om een kind te gebruiken om in een vrouw te kunnen ejaculeren, denkt hij, het moet andersom. Zijn oogbollen lijken ingesmeerd met vaseline en splinters drukken zich tegen zijn handpalmen. Hij wankelt en staat bijna op Kiejorgors kinderhand. Een paar ogen staren hem vanboven twee bleke dikke wangen geschrokken aan. Niet huilen alsjeblieft, denkt Steph.

Plots voelt Steph iets warms in zijn knieholte. Een vertrouwd gevoel maakt hem wee, alsof de herder van zijn jeugdburen hem weer genegenheid geeft terwijl hij hier helemaal niets voor hoefde te doen. Enkel en alleen te zijn.

Steph en de zorg-eigenaresse kijken naar het kwetsbare kind.
‘Dat is Ridder,’ zegt de zorg-eigenaresse, ‘Ridders moeder is een Hollywoodster die net verlaten is door de papa. Ze brengt Ridder af en toe hier omdat ze op zoek is naar een man van middelbare leeftijd om haar dagen mee te slijten en,’ voegt ze er fluisterend aan toen, ‘om de hele dag mee te kunnen seksen.’
‘O’ zegt Steph en voelt hoe Ridders wang tegen zijn kuit drukt.
‘Ja, echt een prachtige vrouw,’ zegt de zorg-eigenaresse. ’Maar ja, vind nog maar eens een man die zo timide is dat zíjn carrière en kinderen niet meer belangrijk zijn.’
De zorg-eigenaresse trekt langzaam de haar tussen haar lippen vandaan. Steph voelt zijn pik hard worden boven het hoofd van Ridder. Hij duwt Ridder van zich af.
‘Hoe zit het met jou dan?’ vraagt hij aan de zorg-eigenaresse.
‘Ik val niet op vrouwen.’
Steph kijkt naar haar borsten, haar tepels steken genadeloos door haar shirt. Hij wil er zijn tanden in zetten en vervolgens met zijn mond het vocht uit haar kut nemen als een stempel uit een stempelkussen.
‘Anders zou ik zeker voor de moeder van Ridder gaan,’ voegt de zorg-eigenaresse eraan toe. ‘Ik vind het reuze zielig dat Ridder hier elke dag zit zodat zij gebruik kan maken van het feit dat ze al boven de veertig is maar er nog steeds uitziet als een vijfentwintigjarige fotomodel.’

Met een vork prikt Steph de bapaoverpakking kapot. Hij sleept het broodje op zijn bord en loopt ermee naar de keukentafel. Hij gaat eraan zitten, het enige waar deze tafel helaas toe dient. Hij troost zichzelf met de stilte om zich heen. Het broodje ligt als een tiet zonder tepel voor zijn neus, zodra hij een hap neemt, vraagt hij zich af waar het vlees blijft. Zodra hij het vlees proeft, denkt hij wat een vies vlees. Hij schraapt het vlees uit het deeg. Bruine ondefinieerbare slijmerige stukken spreiden zich op het bord. Welk dier is dit eigenlijk? ‘Bah’ zucht hij overdreven. Hij wil helemaal geen vlees. En al helemaal geen vlees wat hij niet kent.

Geschreven door: Megan van Kessel
Illustratie door: Josse Blase

Megan van Kessel (1989) werkt aan haar roman Vlees. Een boek dat over vijfentwintig jaar, net nadat de laatste boekenwinkel haar deuren heeft gesloten, zal uitkomen. Ze ontvluchtte het Waalse dorp Bombaye, studeerde in 2013 af aan de afdeling Beeld en Taal van De Gerrit Rietveld Academie en is sindsdien ondervoed. Megan was meerdere maanden actief als Creatief Erotisch Tekstschrijver voor meerdere pornosites en schildert nu beeldmateriaal dat alle fantasie ontstijgt. Sinds kort runt ze een winkel ‘Art Smit’ waar ze zeefdrukken, zeep en Obesitassen verkoopt.