@vvoorded volgen
Luckie Delacroix - De volkszanger

De volkszanger

Een tweeluik op Verhaaltje voor de Dorst! VvdD-veteranen Luckie S. Delacroix en Lianne Collignon hebben hun krachten gebundeld voor een smerig, schunnig en toch literair verantwoord vervolgverhaal. Met deze week deel 1 (‘De volkszanger’).

 

Na jaren werkloos op een leeg kratje bier voor mijn sociale huurwoning te hebben gezeten, ben ik maar volkszanger geworden omdat ik schijnbaar niks anders kan. Ik walg van de term volkszanger. Ik voel me zwaar ondergewaardeerd in de schaduw van André Hazes. De enige reden dat die pathetische papzak nog altijd in het spotlicht staat, is de verplichte verheerlijking van alles dat uit Amsterdam komt. Walgelijk! Die alcoholieker had een behoorlijke stem en kon dankzij een rijmwoordenboek ook alle drie zijn gevoelens aan het papier toevertrouwen. “Die teksten kwamen recht uit zijn hart.” Of: “het was zijn liefde voor muziek.” Flikker ‘ens op! De naïeve polonaise van inteelt-Anita’s die geloven dat Hazes’ liefde voor muziek oprecht was, moeten allemaal een nekschot krijgen.

Schnabbelend reis ik van een braderie in Maarheeze, via een dorpsfeest in Gasselte, naar de kermis in Den Briel. Overal gaan die handjes de lucht in en hebben mensen zwarte sjaals bedrukt met mijn voornaam in sierlijke witte letters. Ze zingen al jaren dronken en toondoof met me mee. Ik weet schijnbaar wel hoe je een feestje bouwt, en mijn fans waarderen dat.

Na de show staat er dan ook vaak een mevrouw bij mijn caravan. Een mevrouw met een kilootje of tien teveel, een iq-puntje of veertig te weinig, en een dikke reet in een tijgerlegging. Nu ook weer. Ze kijkt naar me alsof ik al jaren het lijdend voorwerp ben van haar natte dromen. Ze heeft voldoende haarlak op haar blonde getoupeerde permanentje gespoten om windkracht orkaan te trotseren en haar blauwe ogen loensen. Plotseling begrijp ik de drankzucht van Hazes.

Ze komt binnen, noemt zich mijn grootste fan en ik bied haar een lauw blik Schultenbrau aan. Op de bank tovert ze een zelfgedraaide filtersigaret uit haar tas en met haar schele blik vraagt ze om een vuurtje. We weten allebei wat ze komt doen en ik walg van mezelf als ik het daadwerkelijk weer aan het doen ben.

Die wijven kunnen geen van allen pijpen omdat ze zich laten leiden door zaadvrees. Ze knijpt te hard in mijn ballen en ik voel tanden langs mijn lul krassen. Haar kruin beweegt ritmisch heen en weer en de uitgroei verklapt dat blond niet haar eigenlijke haarkleur is. Ik word vaker matig gepijpt door kunstmatige blondines die geen flauw idee hebben wat ze aan het doen zijn. Dat is het treurige lot van een volkszanger denk ik dan.

Ze klimt op de rand van de bank en steekt haar dikke billen omhoog. Ik stroop haar tijgerlegging en onderbroek naar beneden. Haar kut stinkt. Ze heeft, net als alle anderen, zo’n aarsgewei op haar onderrug getatoeëerd. Het liefst zou ik er een keer op spugen.

Vroeger waren de vrouwen bij mijn caravan meisjes. Ze waren strakker, jonger, leniger en sommige speelden zelfs dat ze een beetje bleu waren, al konden die woonwagenbewoonsters pijpen alsof het een verplicht vak op hun basisschool was. Die meisjes zijn nu vrouwen geworden. Hun haren kraken als ik er met mijn vingers doorheen ga en hun armen blubberen als ze me aftrekken.

Het is haar moment, niet het mijne. Je moet alles doen voor je fans want die namaakblondines lullen over je. Het verneukt je reputatie en niemand komt meer naar je optredens kijken, dus laat ik me pijpen en hang ik hem er strakjes nog even lafjes tegenaan. Ik ben niet meer moeders mooiste maar heb het je-ne-sais-quoi dat vrouwen betovert. Daarnaast helpt het ook dat ik in bepaalde woonwagenkampen en achterstandswijken best beroemd ben, en dat dit soort vrouwen graag ook opscheppen in de nagelsalon maar voor een orgasme moet ze vandaag niet bij mij zijn. Ik ga mijn tong daar niet in steken en weet dat ik zonder tong niet bevredigend ben.

Ik mag zonder condoom maar daar peins ik niet over. Ik wil er eigenlijk twee gebruiken maar dat schijnt niet de extra bescherming te bieden die ik nodig heb. Ik sla een paar keer op haar vlezige billen en doe matig mijn best, zoals ik na zo’n feestavond altijd matig mijn best doe. In de spiegel zie ik wat we aan het doen zijn. De reflectie van de werkelijkheid is walgelijk maar ik kijk graag naar mezelf tijdens het neuken, net als ik thuis graag naar mijn eigen muziek luister. Misschien denkt die tijgerlegging wel dat ze mij een plezier doet door heel hard en overdreven te kreunen. Dat is niet het geval. Ik wil dat ze stil is. Ik wil dat dit voorbij is en druppel snel mijn regenjasje vol want ik wil aan de drank. Ik trek mijn broek op, bied haar nog een sigaret en een lauw biertje aan, en hoop dat ze snel vertrekt.

Nog even en ik ben Hazes.

Geschreven door: Luckie S. Delacroix
Illustratie door: Josse Blase

Luckie S. Delacroix (LSD) is pornotekstschrijver voor tekenfilms. Ondertussen schrijft hij ook voor de Optimist en is Luckie ook te vinden op Twitter. Zijn persoonlijke advies aan de lezers van zijn werk: ‘Voor meer informatie over longkanker moet u blijven roken.’

Volgende week deel 2 (‘De tijgerlegging’ van Lianne Collignon)!