@vvoorded volgen
Florian Teufer - Goeie Morgen

Goeie morgen

In de morgen is de kut kwetsbaar. Dan opent ze haar lippen voor het vangen van een koud briesje door het raamkozijn. Haar mondhoeken slapen nog. Warm en gekruld. Net als de rest van haar lichaam. Terwijl de mooiste vrouw ter wereld het slaap uit haar ogen veegt, weet de kut wat zij nog niet weet. Ze moet even plassen. Met de slaapresten nog te midden haar wimpers stapt ze uit bed. Loopt rustig, maar gestaag de trap af naar beneden. Uitgeplast, afgeveegd. Koffie, yoghurt met banaan en een kus geef ik haar. Twee kussen. Op beiden wangen. Samen, nog even in bed, verdrinken we in elkaars armen.

Met de smaak van koffie nog op mijn tong werk ik mijn weg naar beneden. Zachte heuvels getopt met edelstenen. Haar haren spelen verstoppertje achter in de nek. Goud van kleur. Best bijzonder. Ik heb haar haar kunnen inruilen voor een kluis in Zwitserland. Niemand zou er van weten, beroepsgeheim. Maar ik moest er niet aan denken. Zij is mijn wereld en ik ben niet van plan mijn wereld op te geven noch te delen. De avonturier die ik mijzelf toeken, schaats ik langs haar borsten. Mijn wereld was voorheen niet meer dan vakanties naar Zuid-Frankrijk of all inclusive resorts aan de kust van Griekenland.

Ik bewerk de navel van het bestaan. Mijn lippen strelen haar dijen innig. Ze zijn zacht en onbehaard. Een groot verschil met die van mij. In mijn grote mannendijen leven kleine mensen die wonen in hutten van huidschilfers en viezigheid. Ik worstel met haar parelvormige klit en ruik haar zoete geur. Doordringend. Sterk. Geil. De lippen van haar gleuf, samengeknepen tussen mijn vingers, lik ik het vocht uit. Even loslaten, het is kalm. Ik hoor haar weer kreunen en haar vingers trekken aan mijn haar. Er is lichte wanhoop, ze is niet zeker of ik ben gestopt of dat ik haar even adem gun. Maar ik ben pas net begonnen. Ik kus haar lippen en mijn tong glijdt zacht naar binnen. Alles past in elkaar. Zekerheid weerspiegelt haar lichaamshouding. Borsten omhoog, holle rug en armen die zich geen weg weten te vinden. Twee losleden op zoek naar antwoord. Een antwoord op de vraag die niet is blijven hangen. Maar ze geeft niet op. Straks staat een afspraak met de NS, voor nu ligt ze nog op schema. Genot kent geen tijd. Even geen denken aan overvolle treinen, wachten op het station, lelijke mensen die vies naar je kijken en de achter de wolken schuilende zon. Gisteravond aten we geluk en dronken we levenszoete rode wijn, ‘s ochtends eten we de resten en drink ik haar vocht.

Haar klit is mijn boksbal en mijn tong is Muhammad Ali. Ik slip regelmatig een oneliner tussen het boksen door. Over de pracht van haar lichaam, de schoonheid van haar vurig groene ogen en haar ronde billen. Haar huid is teder, ik wil het niet scheuren. Toch vecht ik met haar kut. De heenweg is lang. De terugweg ook lang. Krampachtig zijn haar handen die de plooien van het bed beet pakken. Haar knieën buigen spastisch en haar stemgeluid vult de kamer.

Trein gemist. Nog een keer.

Geschreven door: Florian Teufer
Illustratie door: Josse Blase

Florian Teufer is een muzieksnob, koning fappen en koude tosti’s chappen. Wiens liefde voor eten vooraan staat in de rij van vrouwelijk schoon. De warme kadetjes van je moeder zijn een starter. Florian is lichtvoetig, doch zwaarlijvig en groot fan van alle soorten vrouwen. Dat maakt Florian een bijzonder en eerlijk persoon en daar heeft iedereen zo nu en dan baat bij. Vandaag schrijft de excentrieke Florian Teufer zijn nieuwste Verhaaltje voor de Dorst!