@vvoorded volgen
plaatje

Grillige liefde

Op Schiphol is geen ruimte te vinden waar een man, op ongepaste wijze, afscheid kan nemen van zijn vriendin. Ik vind dat van de gekke, het gaat tegen alle mensenrechten in. Waarom is er geen intimiteitskwartier? Waarom zijn er geen afscheidshokjes? Van mij part gebruiken ze een leegstaande hangar, het gaat immers niet om luxe of brandschoon beddengoed, het gaat om volledig afscheid nemen van een geliefde. Fuck ballonnen, fuck knuffelen, fuck handkusjes blazen totdat de douane haar dan eindelijk heeft opgeslokt, ik wil mijn meisje uit kunnen zwaaien met mijn lul. Ik wil dat ze mij ruikt als ze geland is, dat ze onze seks als een parfum draagt.

Ik zwaai en ik wuif, maar ik wil in haar zijn. Zij is de kotszak en ik ben klonterig braaksel vol lauw vliegtuigvoer. Zij is het paspoort en ik wil een visumstempel in haar stempelen. In alle hoekjes en op alle godverdomme bladzijden. Ik weet niet eens waarom ik zo sentimenteel doe. Ze gaat vijf dagen naar Barcelona, het is niet zo dat ze twee jaar vrijwilligerswerk gaat doen in een kibboets of een jaar naar Kenia gaat om met aidsweesjes te zaklopen, maar ik heb zin om haar total loss te beminnen op de drukste start- en landingsbaan van Schiphol. Wij, onze naakte lichamen, zijn het eerste en laatste wat mensen van Nederland zien. Amerikaanse toeristen met hun twaalf onderkinnen zullen er schande van spreken, maar niemand zal die opgezwollen fastfoodzwijnen überhaupt kunnen verstaan. Ze zijn jaloers op ons. Jij en ik, flexibele carnivoren die deelnemen aan een liggend buffet. Onze lichamen vormen samen een terminal van vlees, we neuken een vluchthaven van onszelf en in de verkeerstoren hebben ze het over ons, en over hoe we het verkeer storen.
God is een ballonartiest en wij zijn de ballonen. Piepend plastic. Welk dier hij van ons draait weet ik niet, maar ik voel vlinders in mijn zak en in jouw ogen zwemmen zeepaardjes. Ik haat zeepaardjes. Ze hebben vrijwel geen natuurlijke vijanden en zo zwemmen ze ook. Als staatshoofden. Zeepaardjes zijn te hard en zeer slecht verteerbaar, ik haat ze, ze zwemmen zoals voetbalvrouwen door de P.C. Hooftstraat lopen.

Mijn vriendin sms’t dat ze is geland en dat het zonnig is in Barcelona. Ik ben nog altijd op Schiphol en nog steeds in het bezit van KLM-blauwe ballen. Ik sms dat ik blij voor haar ben dat de zon schijnt en dat ik thuis op de bank zit met een stoommaaltijd en een spinnende kat. ‘Niets zo rustgevend als kattengespin’ en ik eindig met een smiley. Alleen zwakbegaafden eindigen een sms met een lachebekje, maar misschien ben ik momenteel ook wel gewoon een debiel. Niet alleen mijn vriendin zit ergens anders, mijn verstandelijke vermogen is ook op vakantie sinds ik geen volledig afscheid van haar heb kunnen nemen. Volgens Marco Borsato bestaat afscheid nemen niet, maar ik breek, ik breek in duizend kleine stukken op een platte roltrap.
‘Meneer, u staat helemaal verkeerd op de loopband. Links is lopen, rechts is stilstaan. U staat links, u staat links stil. Volgens de etiquette gaat u faliekant de mist in.’
Achter mij staat een donkergroene ribfluweelbroek ongeduldig te stampvoeten, op zijn bagagetrolley liggen drie koffers en bovenop de koffers rust een vlotte laptoptas.
‘Verhip, wat heb ik nou weer in mijn Brinta? Ik raad u aan om te dimmen. Dim, dim als de bliksem, anders sla ik uw lichten uit met een laptoptas. Ik heb vandaag mijn vriendin moeten uitzwaaien, met mijn handen. Ik sta op de rand van de afgrond, wilt u echt het laatste zetje geven? Be my guest, gooi spiritus over Lucifer, ik daag u uit. Links is lopen? Rechts is stilstaan? Maar wat is de loopband-etiquette voor rolstoelgebruikers? Want zo zal u morgen wakker worden. Rollend.’
De man lacht, ik sla hem neer en steel zijn trolley. Seks, ik heb seks nodig. Nu. Anders kaap ik een vliegtuig.

Ik sta in het mannentoilet met twee Whoppers. De eerste eet ik op, de tweede ga ik neuken. Ik stop drie vingers in de onderkant van het sompige broodje en maak een gat. Langzaam verdwijnt mijn lul in de Whopper. Ik voel het sesambroodje, ik voel de gegrilde rundvleesschijf, ik voel de koude tomaat en augurk, ooooo die hemelse uienringen. De Whopper fluistert vunzigheden in mijn oor, maar ik luister niet al te aandachtig. Ik ben de uienringen aan het snijden, want ik wil huilen uit mijn lul. Een tranendal in een scabreus plashokje. Ik mis mijn vriendin. Ik mis mijn vriendin. Nog vijf dagen. Fuck it, morgen pak ik een grillburger van de FEBO, maar alleen omdat ik zo waanzinnig veel van mijn vriendin hou. Vreemdgaan is voor stakkers, echte mannen pakken een Whopper. Dus mis je je vriendin omdat ze op vakantie is? Doe verstandig, pak een hamburger, want het is geen vreemdgaan als er een augurk op ligt.

——einde——door James Worthy

illustratie door Joey van Koningsbruggen

Facebook en Twitter die shit, en laat een reactie achter: