@vvoorded volgen
GosseBouma

Het Gordijn

Maat 30 of 31, hij vergeet het altijd. Winkelen is dan ook niet zijn favoriete bezigheid, maar hij moet wel. Jarno staat op de broekenafdeling van een kledingwinkel op het Leidseplein. Hij heeft twee broeken in zijn handen, beide zwart, de een maat 30 en de ander maat 31. De enigszins onnozele blik waarmee hij naar de broeken kijkt wordt opgemerkt door een meisje tegenover hem. Haar grote blauwe ogen knijpen iets dicht terwijl haar mondhoeken zich naar boven krullen.
Ze giechelt zacht. Het schaamrood staat Jarno, zoals altijd, binnen luttele seconden op de kaken.

Zijn aversie tegen winkelen komt niet zozeer door het kopen van spullen. Daar vindt hij an sich niets mis mee. Sterker, Jarno is koopverslaafd. Het is meer het passen waar hij een groteske hekel aan heeft. En dan met name het passen van broeken. De verstikkende hitte in de pashokjes, jas uit, schoen uit, schoen uit, sok uit, sok uit, broek uit. Voordat hij goed en wel een broek kan gaan passen breekt het zweet hem al volledig uit. Doffe ellende.

Met de twee broeken in zijn handen loopt hij naar de pashokjes. Zodra hij om de hoek kijkt om te checken of er ergens eentje vrij is trekt een jongen het gordijn van het pashokje in de hoek open. Perfecte timing. Zonder aarzeling stapt hij het hokje binnen, waar de penetrante lichaamsgeur van de jongen voor hem nog te ruiken is. Wanneer hij het gordijn dicht wil trekken vraagt een medewerker hoeveel kledingstukken hij met zich mee het hok in neemt. “Twee”, zegt hij. “Ok, wil je deze dan zo teruggeven?”. Hij krijgt een bordje met daarop het cijfer ‘2’. Met dezelfde onnozele blik waarmee hij naar de broeken keek, kijkt hij naar het bordje dat zojuist in zijn handen werd geduwd. “Eh, ok.” Terwijl hij zijn schouders ophaalt trekt hij het gordijn dicht en hangt het bordje aan een van de kapstokken aan de muur.

Hij gooit de twee broeken nonchalant op de grond. Jas uit, schoen uit, schoen uit, sok uit, sok uit, broek uit. De eerste broek gaat aan. Hij hijst zichzelf in de broek, maar voelt al aan de manier waarop de broek bij het aantrekken zijn bovenbenen afknelt, dat het niet de goede maat is. Terwijl hij de broek weer uit probeert te trekken, ziet hij dat hij het gordijn van het pashokje niet helemaal heeft dichtgetrokken. Hij kan bij het pashokje schuin tegenover de zijne naar binnen kijken. Daar staat het meisje met de blauwe ogen zich om te kleden. Ze doet haar jas uit en doet haar lange blonde haren in een knot.

Roerloos staat hij daar naar haar te kijken. Ze pakt met haar armen gekruist de onderkant van haar topje en trekt deze langzaam over haar hoofd. Als haar armen weer naar beneden komen bewegen haar borsten zachtjes op en neer in haar zwarte bh. Prachtige ronde borsten. Terwijl ze het topje netjes ergens achter het gordijn neerlegt, ontdoet ze zich met haar andere hand van haar bh. Zijn handpalmen beginnen te zweten. Hij kijkt weg. Dit kan niet. Dit is schending van privacy. Hij ziet in de spiegel dat zijn hoofd knalrood is geworden. Hij trekt de te kleine broek uit. Maar in zijn hoofd staat zij daar nog, zonder bh. Hij kan zijn aandacht nergens anders meer op vestigen dan op haar. Langzaam draait hij zijn hoofd richting het gordijn.

Zijn adem stokt. De blauwe ogen van het meisje kijken hem recht aan. Hij kan niet bewegen. Het enige wat het meisje nog aan heeft is een zwart onderbroekje. Ze lacht naar hem. Zijn hart begint overuren te draaien. Ze brengt haar handen naar haar onderbroekje en begint deze langzaam naar beneden te trekken. Doet ze dit nou echt?! Hij weet niet wat hem overkomt. Een drup zweet rolt langs zijn zij naar beneden. Ze is prachtig. En poedelnaakt. Ze buigt zich lichtjes voorover en ter hoogte van haar knieën laat ze het broekje los. Het onderbroekje valt op haar voeten. Jarno slikt. Het meisje giechelt. “Viespeuk,” zegt ze net hard genoeg zodat hij het kan horen en trekt dan het gordijn van haar pashokje resoluut dicht.

Voor hem liggen de twee broeken, maar hij is vergeten welke hij had gepast. Maat 30 of 31, hij vergeet het altijd.

Geschreven door: Gosse Bouma
Illustratie door: Josse Blase

Gosse Bouma (1987) is tekst en filmmaker te Amsterdam. Zijn eerste korte film ‘TROUW’ is in januari in première gegaan. Daarnaast schrijft hij gedichten, korte verhalen en veel onzin op zijn Twitteraccount.
Benieuwd welke muziek Gosse zelf aanzet in de slaapkamer? Hier vind je zijn Spotify playlist.