@vvoorded volgen
Marcy Dufay - Uitleg

Uitleg

‘Laat ik vanaf begin aan duidelijk zijn.’ Ze neemt een slok van haar wijn. Hij knikt, probeert zich niet te laten afleiden door haar schoonheid.

‘Ik heb hier veel over nagedacht.’

‘Over wat?’

‘Handleidingen.’

‘Handleidingen?’

Ze neemt nog een slok en zegt dan: ‘Er zijn nogal veel handleidingen geschreven en het gekke van handleidingen is dat ze vaak met een grote nauwkeurigheid zijn geschreven, maar met een grote achteloosheid worden gelezen, als ze überhaupt worden opengevouwen.’

Ze speelt wat met de bierviltjes op tafel en vervolgt: ‘Als je erover nadenkt, is het vak van handleidingschrijver erg ondankbaar. Maar dat is alleen maar zo omdat niemand een handleiding wil aanschaffen. Nee, je wilt alleen maar het ding waar de handleiding over gaat.’

‘Ja, dat klopt wel, denk ik…’

Ze neemt nog een slok en pakt iets uit haar tas.

‘Vandaag geef ik je de handleiding van deze avond en ik zou het waarderen als je die even zou lezen. Want laten we wel wezen: een pizza kun je ook wel in je eentje eten, dus daarvoor zijn we hier niet.’

Het duizelde hem nogal. Kon ze niet gewoon praten over muziek ofzo?

Ze legde het papier op tafel en zei: ‘Ik ga even naar de wc, ben zo weer terug. Lees je maar vast in.’

Handleiding

Van harte gefeliciteerd- je hebt de handleiding ontvangen. Voor de kennis die je vandaag zult opdoen kun je me later bedanken- als ik dat wil.

Je leest het goed: als ik dat wil.

Vandaag spelen we het spel dat jij en ik al tientallen keren hebben gespeeld en nog vele malen zullen spelen. Het is alleen voor het eerst dat jij de regels ontvangt- maar geloof me: je kent ze al. Dit document is slechts een verduidelijking van de situatie.

Zometeen kom ik terug van de wc, ik zal gaan zitten en voor we het weten staan onze pizza’s op tafel. Ik zal praten over ditjes en datjes, jij zal gretig inhaken. We maken wat grappen. We drinken twee karaffen rode wijn leeg. Bij de koffie lijken we iets te ontnuchteren, maar dan brengt de ober limoncello. Ik zal met mijn rechtervoet zo nu en dan per ongeluk je been aanraken onder tafel. Verlegen verontschuldig ik me daarvoor. We drinken nog een limoncello. Jij maakt een grap terwijl ik een slokje neem, ik verslik me een beetje. Ik zal de limoncello van mijn onderlip aflikken terwijl ik iets onschuldigs zeg.

Als de rekening wordt gebracht zal ik mijn hand op de jouwe leggen- ik zal  zeggen dat we ook kunnen splitten. Jij zult de rekening betalen.

Buiten zal het koud zijn, dus lopen we gearmd naar dat fijne bruine café op de hoek. Daar bestellen we een laatste drankje, jij een whiskey, ik ook, of toch port misschien.

We praten nog wat en nog wat, tot ik zwijg. Ik kijk je recht aan met een klein lachje op mijn gezicht, dit is toestemming. Ik geef je toestemming. Je pakt mijn gezicht vast en kust me in het café. Ik voel zacht en smaak zoet. We gaan naar huis.

Bij de voordeur kussen we weer- maar nu met onze lijven tegen elkaar aan. We ruiken elkaars geur zoals alleen dieren dat kunnen. We voelen onder elkaars kleren. Zachtjes duw ik je iets van me af, om je te kalmeren.

Binnen hangen we onze jassen niet op, maar gooien ze over de bank. Ik zeg nog iets over je huis- dat het mooi is, of zoiets. Ik vraag of je nog wat te drinken hebt. Je hebt alleen maar bier, vodka of thee. Ik vraag om vodka en ga nog even naar de wc.

Als ik terugkom zit jij op de bank met twee glazen vodka. Je hebt de lichten iets gedimd. ‘Akward’, denk ik bij mezelf. Maar dat heb ik nu eenmaal met wachtende mannen, dat ligt niet aan jou. Ik kom naast je zitten, neem een slok vodka en overhandig je een klein opgefrommeld stukje stof; mijn slipje.

Je wordt nu onstuimig, duwt me op het vloerkleed en ik geef je toestemming- toestemming om te domineren- mogelijk zoveel als jij wilt- maar zeker zoveel als ik wil. Ik zal je aankijken met lust en verachting. Je zult beven, jezelf verliezen. Je zult bang worden voor jezelf en voor mij. De nacht zal zout en zoet proeven, onze handen en monden zullen overal zijn. Dorstig en uitgeput zullen we in slaap vallen.

In de ochtendzon vrijen we zacht en dromerig, en je vraagt je af wat er in de nacht gebeurd is, wie die mensen waren. Je vloerkleed zwijgt echter in alle talen en ik ben weg na het ontbijt.

Maar laten we nu eerst die pizza eten.

Geschreven door: Marcy Dufay
Illustratie door: Josse Blase

Marcy Dufay is de beste vriendin van Revka Bijl. Zie ook: www.Revka.nl